تارا لک

در آثار تارا لک، فیگور انسانی در موقعیت‌های ساده و روزمره قرار می‌گیرد؛ جایی که سکون، فاصله‌ها و نسبت بدن با فضا، معنای اثر را شکل می‌دهند. او با تکرار فیگورها و هم‌نشینی لحظات مختلف، زمان را به چالش می‌کشد و فضایی معلق میان گذشته و حال می‌سازد. الهام او از تجربه‌های زیسته، روابط خانوادگی، سکوت‌های میان آدم‌ها و مشاهده دقیق تغییرات احساسی می‌آید و برایش مهم است که اثر مانند معما باقی بماند.