او فعالیت حرفه‌ای خود را از میانه دهه ۱۳۹۰ آغاز کرده و در طول این سال‌ها در نمایشگاه‌های متعدد انفرادی و گروهی در ایران و خارج از کشور از جمله گالری شریف و گالری اچ حضور داشته است؛ محمدی علاوه بر مجسمه‌سازی، در مدیوم‌های چیدمان، نقاشی و پروژه‌های مفهومی نیز فعالیت دارد و آثارش در نشریات و پلتفرم‌های بین‌المللی منتشر شده‌اند. رویکرد هنری او بر تجربه‌ زیسته‌ انسان در مواجهه با رنج، سکوت و مقاومت متمرکز است. بدن در آثارش نه صرفاً به‌عنوان فرم، بلکه به‌مثابه بستری برای بازخوانی قدرت، آسیب و حافظه ظاهر می‌شود. او از خاطره‌های جمعی، روایت‌های تاریخی، ادبیات و تجربه‌ زنان الهام می‌گیرد و تلاش می‌کند فضایی برای مکث و تأمل مخاطب ایجاد کند. در روند خلق اثر، مرحله‌ شکل‌گیری ایده و گفت‌وگوی میان ماده و مفهوم برایش جذاب‌ترین بخش است؛ لحظه‌ای که اثر به‌تدریج استقلال می‌یابد و مسیر خود را آشکار می‌کند.