او تاکنون دو نمایشگاه انفرادی و در نمایشگاه‌های گروهی متعددی حضور داشته است. همچنین به عنوان مدرس هنر فعالیت کرده و تجربه‌ی آموزشی را در کنار مسیر حرفه‌ای خود پیش برده است. رویکرد او مبتنی بر بیان فردی و جست‌وجوی هویت شخصی در نقاشی است. سروشه هنر را بستری می‌داند برای بیان آن‌چه در زبان گفتاری نمی‌گنجد؛ فضایی برای مواجهه با زخم‌ها، تنش‌های درونی و تجربه‌های زیسته. طبیعت و بدن از مهم‌ترین منابع الهام او هستند و آثارش گاه همچون شعری بصری خوانده می‌شوند و گاه به شکلی صریح‌تر به گفت‌وگو درباره‌ی درد و رشد فردی می‌پردازند. برای او، جذاب‌ترین بخش خلق اثر کشف‌های پیش‌بینی‌ناپذیری است که در حین کار رخ می‌دهد و مسیر نهایی اثر را شکل می‌دهد.