او دیپلم گرافیک و کارشناسی نقاشی از دانشگاه الزهرا تهران دارد. در کارنامه‌اش نمایشگاه‌های گروهی متعدد در گالری‌هایی چون آرتیبیشن، بهارک، شیرین و نیز حضور در جشنواره‌هایی مانند هنرهای تجسمی فجر دیده می‌شود و جوایزی همچون رتبه دوم تصویرسازی دوسالانه دانشجویی را کسب کرده است. علاقه‌مندی‌های او در کنار نقاشی، موسیقی الکترونیک، تماشای فیلم، حرکت و رقص معاصر را در بر می‌گیرد؛ عناصری که حساسیت او به بدن، ریتم و ادراک بصری را شکل می‌دهند. مسیر هنری ترابی از کودکی با نقاشی و ساختن با دست آغاز شد و حدود پانزده سال پیش با رفتن به کلاس‌های نقاشی جدی‌تر شد. برای او لحظه‌ای قطعی برای انتخاب هنر وجود نداشته؛ بلکه تداوم یک نیاز درونی و میل به تکرار این تجربه، مسیرش را تثبیت کرده است. در آثارش، تمایز میان «دیدن» و «نگاه کردن» اهمیت دارد؛ او تلاش می‌کند احساساتی را که سوژه چه یک فیگور انسانی، چه حیوان، چه شیئی مانند صدف و استخوان به‌طور ناخواسته بروز می‌دهد، دریافت و ثبت کند. نقاشی برای او قلمرویی است میان ادراک حسی و بازنمایی؛ فرآیندی که با طراحی آغاز می‌شود و از دل ساختن و خراب کردن‌های مکرر به نتیجه می‌رسد. آنچه برایش جذاب است، همان عنصر نامطمئن و پیش‌بینی‌ناپذیر خلق اثر است؛ جایی که نتیجه از پیش معلوم نیست و نقاشی در حین شکل‌گیری، خود را آشکار می‌کند.